पार्टी पार्टी भनी हामी, बाँधियौं गोठ गोठमा।
बाराबार भयो पानी, बोकियो लाठि भोटमा।।
देशप्रेम जो उल्था भो, आ-आफ्ना पार्टि प्रेममा।
रोपिएछ उही बेला, अशान्ति बीज देशमा।।
गरिन्थ्यो गर्व जे जेमा, यौटा यौटा गरिकन।
उता छिमेकिले थाले, त्यो त हाम्रो भनिदिन।।
कतिन्जेल गर्नु विरोध, केवल यो फेसबुकमा।
कतिन्जेल हेर्न पर्ने हो, नाङ्गो नाच मुलूकमा।।
देशको ताल हेर्दा त, विश्व नागरिकै ठीक।
हो कि झैं लाग्न थाल्यो लौ, के ठीक कुन बेठिक।।
जाउँ कि फर्कि स्वदेश, भन्ने लाग्छ घरीघरी।
आगो बलिरहेको छ, भैने पो हो कि जुन्किरी।।
व्यंगवाण पनि सुन्छु, देश छोड्ने पलायन।
भए पैसा पनि सु:ख, पक्कै छैन विदेशमा।।
मूल अस्तित्वको बिर्सी गरौला कति उन्नन्ति।
सम्झना आउँदो होला, खोज्छौ भुल्न जती उति।।
घाउमा नून खोर्सानी, छरे झैं लाग्छ के गरुँ।
कि जाउँ दौडिदै फर्की, एक्लै युद्ध शुरु गरुँ ?
गर्ने हिसाब पो हो कि, बर्षौंको व्यभिचारको।
जन्मदै देखिको पीडा, हिंसा औ अत्यचारको।।
लेखेर कविता मात्रै, पोखेर मनको बह।
खै बस्ने कहिले सम्म, बनेर मूक दर्शक।।
घिसारेर कहाँ सम्म, अस्तित्व एक खण्डित।
लैजाने प्रश्नको उत्तर, दिने खोज्दैछु पण्डित।।
-मोहन खरेल, टोरन्टो २०१०
